رحلت پیامبر اکرم (ص) و شهادت امام مجتبی (ع) 

0

بقیع همین گونه هم که هست، دلگیر است… غریب است… چه برسد به اینکه عزای خاتم پیامبران و فرزندش امام حسن مجتبی باشد. چه برسد به اینکه موسم حج نباشد و بقیع، از همیشه خلوت تر باشد. حتی پشت پنجره ها هم کسی نباشد که بغضش را با کبوتران خاکی، سهیم شود…

از همین جایی که هستم، دلم را به پنجره های بقیع و گنبد سبز نبوی، پیوند می زنم. حس می کنم شبیه کبوتران بقیع شده ام … هر دو غبار گرفته ایم… اما این غبار کجا و آن غبار کجا…

غبار بال کبوتران را می خواهم… از این غبارهای مه آلود که آسمان دلم را تیره کرده، خسته ام…

و اما امروز؛

گاهی به یاد پیامبرمان، زانوی غم به بغل می گیریم. پیامبری که دریای رحمت و مهربانی بود. پیامبری که رأفتش همه گیر بود. خودش می گفت: من و علی، پدران این امتیم.

با رفتن پیامبر، حس یتیمی می کنیم؛ حس خلأ… حس تنهایی… و امان از دل امام عصر در این آخرین روزهای ماه صفر…

مسافر غریب بقیع! آجرک الله… رحلت پیامبر و شهادت امام حسن - زن امروزی

دلمان جراحت دارد… جگری که پاره پاره شد، پریشانمان کرده… امامی که حتی در خانه اش، غریب بود. حتی به پیکرش رحم نکردند. روضه مجسم است تصور تشییع جنازه ات آقای مظلوم و غریبم…

امام حسن مجتبی، عزیر دل پیغمبر و نور دیده علی و فاطمه… غربتی که صد ها سال است طول کشیده و اکنون با مزاری بی شمع و چراغ، آتش به جان ها می کشد. کی تمام می شود این درد…

رحلت پیامبر و شهادت امام حسن - زن امروزی

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.