عیده و عیدیش !

عیدی دادن یکی از رسومی است که از گذشته در فرهنگ ایرانیان بوده است ، بزرگترها به کوچکترها عیدی می‌دادند و کوچکترها برای دست بوسی نزد بزرگترها می‌رفتند؛ این اعتقاد در بین آن ها وجود داشته که عیدی ، شگون دارد.

هنگام تحویل سال، همه اعضای خانواده دور سفره هفت سین نشسته و پس از تحویل سال، بزرگترها اسکناس های تا خورده را به کوچکترها هدیه می دهند. عیدی را دارای برکت می دانند و حتی برخی ، آن را برای برکت نزد خود نگه می دارند.

سنت عیدی دادن، بیشتر مربوط به عید نوروز است؛ ولی در بقیه اعیاد نیز عیدی دادن، سنت است.

البته این سنت نیکو در گذشته به گونه ای دیگر بوده است. هر خانواده‌ بنا به‌ توان‌ مالی ‌اش‌ به‌ میهمانان‌ خود، گندم‌ بو داده، سیب‌ و سمنو یا تخم‌ مرغ‌ رنگ‌ شده‌ می داد. صاحبخانه‌ با این‌ نیت‌ که‌ گندم، ‌نماد روزی‌ و نشان‌ فراوانی‌ و برکت، تخم‌ مرغ‌ نشان‌ تداوم‌ نژاد آدمی، سیب‌، نشان‌ برکت‌ و نعمت‌ و فراوانی‌ و سمنو، نماد فراوانی‌ خوراک‌ است، آنها را به‌ عزیزانش‌ هدیه‌ می ‌کرد.

در گذشته های دورتر، مردم، در ایام نوروز برای یکدیگر، آرزوی نشاط می‌کردند و به پاس آن شِکَر هدیه می دادند.

امروزه این رسم  از میان سنت های دیرینه و کهن ایرانی، حذف شده و شِکَر عیدی دادن جای خود را به عیدی های نقدی داده است. البته گاه ارزش هدایای غیر نقدی، بسیار بالاتر از وجه نقد است و می تواند به عنوان یادگاری، باقی بماند و این یکی از آیین های نیکوی کهن است که شایسته است دوباره احیا شود. مخصوصا کودکان که از کادو، بیشتر از پول، استقبال می کنند.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.