قدم پنجم فیلمنامه نویسی : اولین نیازهای داستان ما چیست ؟

قدم پنجم فیلمنامه نویسی : اولین نیازهای داستان ما چیست ؟

اولین نیازهای داستان : اینکه شخصیت و داستان ( در هر سبک و سیاق و ژانری ) بتواند خود را باور پذیر ، ملموس و فهمیدنی ( بر اساس ملاکهای درون داستان ) نشان دهد ، خود بُرد بسیار بزرگی است . اما به محض اینکه مخاطب ماجراها و شخصیت ها را غیر واقعی و غیر فهمیدنی ( یا به قول عامیانه کاغذی و نچسب ) بداند ، ناخودآگاه ارتباطش را با داستان قطع خواهد کرد و رفته رفته و پس از اندکی به ردیف کردن ایرادات و ضعف ها می پردازد تا حسش را منطقی و فرمولیزه کند .

مثلا اگر صحنه ای بنویسیم که ” بازپرس یا مامور تحقیق اداره آگاهی ، بصورتی منفعل و محجوب از متهم اصلی پرونده ای سوال می کند و متهم مکررا با بی خیالی و بی ادبی ، مدام از پاسخ دادن طفره می رود و سپس حکم بازجویی و تفتیش می خواهد و با ریشخند پاسخ ها را به وکیلش حواله می دهد ، آنگاه مامور خود را دست و پا بسته می بیند و صحنه را ترک می گوید و …” آیا این صحنه به روز ، واقعی و یا ایرانی است ؟!

از سوی دیگر :

مخاطبی که خط سیر تمامی داستان یا تصمیم گیری ها و رفتارهای شخصیت را درست حدس می زند و به خوبی می داند و می فهمد که ما ( به هر دلیل ) از چارچوبی بسته پا را فراتر نخواهیم گذاشت و هیچگاه نمی توانیم غافلگیرش کنیم ، چرا وقت خود را پای داستانی تلف کند که آن را از بَر است ؟!!
همانطور که می بینید مخاطبین بطوری غریزی و بدون آنکه اطلاعی از اصول و فنون داستان پردازی داشته باشند ، به آسانی خیل قابل توجهی از آثار نمایشی را از نظر دور می کنند و ارتباطشان را با آن قطع می نمایند .
حال چاره چیست و چه راهکارهایی برای نویسنده وجود دارد ؟ خصوصا اگر قرار باشد برای چارچوبهای محدود آثار تلویزیونی و یا سینمایی بنویسد ؟!

نویسنده : محسن تهرانی
ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.